กระแสแห่งกาลเวลาครั้งใหม่กำลังพัดมา ได้เวลากางใบหันหัวเรือสู่ท้องทะเลใหญ่ เหล่าขุนพลเลือดแดงขาว จะนำทัพเรือใบสีเลือดประดับตราพิกุล มุ่งหน้าฝ่ากรงเล็บแห่งคลื่นลม เพื่อประกาศความยิ่งใหญ่ แห่งนามถาวรา อีกครั้ง

เรื่องของความรัก...

ความรัก...มันก็เหมือนอาหารจานหนึ่ง

บางทีเราก็ต้องเขี่ยพริกหรือขิงออกไป
เพราะไม่ชอบแต่มันก็ไม่ได้แปลว่า
อาหารจานนั้นไม่อร่อย

อย่าเสียใจที่ได้ให้รัก...แต่ไม่ได้รักตอบ

จงเสียใจที่อยากบอกรัก...แต่ยังไม่เคยได้บอก

อย่าเสียใจที่ยังรักเขา...แต่เขาหมดรักแล้ว

จงเสียใจที่อยากรักให้ดีกว่านี้...แต่ยังรักได้ไม่ดี

อย่าเสียใจที่พร้อมจะรัก...แต่ยังไม่มีคนรัก

จงเสียใจที่ไม่เคยคิดจะรัก...คนที่ควรรัก

เวลามีปัญหาความรัก

เราอาจจะฟังคนรอบข้างได้บ้าง

แล้วนำมาไตร่ตรองต่ออีกนิด

ค่อยๆ คิด ค่อยๆ มอง

แต่สุดท้าย...

สิ่งที่จะช่วยให้ตัดสินใจได้

คือการฟังเสียงของหัวใจเราเอง

ถ้ายังรู้สึกว่า...หัวใจยังเรียกร้องต้องการ

ถ้ารู้สึกว่า...หัวใจยังโบยบินแสวงหา

นั่นก็แสดงว่า...ที่เธอมีอยู่ ณ เวลานี้

ยังไม่ใช่ความรักแท้

เก็บความรักที่ผ่านไปไว้ในใจ

เดินหน้าต่อไปกับหัวใจตัวเอง

เพื่อจะได้รู้ว่า...เรายังมีหัวใจ
ที่อาจจะรักใครได้อีก

แต่อย่าเก็บหัวใจ...
ไว้กับความรักที่ผ่านไปครั้งนั้น


ความรักแท้...จะทำให้เราสามารถมองเห็นความ
งดงามที่อยู่ภายใน

มิใช่ความงดงามจากรูปลักษณ์ภายนอก

ความรักที่แท้...จะทำให้เราสามารถรักได้อย่าง
เป็นตัวตนของเราเอง

โดยมิต้องเสแสร้งใดๆ เพื่อเขา